Sander van den Houten schuwt geen risico’s
RECENSIE - KAMPEN - Het lijkt wel alsof de jonge Kamper organist Sander van den Houten organistschappen van kerken verzamelt: in het afgelopen jaar is hij benoemd tot organist van de Broederkerk, de Burgwalkerk én tot tweede organist van de Bovenkerk in Kampen. Als een soort rattenvanger van Hamelen had hij donderdagavond een talrijk publiek verzameld voor zijn concert in de Bovenkerk, ongetwijfeld veel concertgangers met een kerkelijke achtergrond. Van den Houten studeert nog aan het Zwols Conservatorium, waar hij zijn studie binnenkort met het concertdiploma hoopt te bekronen.
Sander van den Houten schuwt geen risico’s. Dat bleek al uit zijn programma, waarop enkele pittige werken prijkten. Hij begon op het koororgel met een geïmproviseerde koraalpartita over Psalm 2, waarin het orgel in alle mogelijke schakeringen aan bod kwam. Een fraaie stijlkopie naar laat-barokke voorbeelden: streng van vorm, maar rijk van inhoud. Daarbij leende Van den Houten links en rechts wat harmonische wendingen uit de trucendoos van Bach. Toch vergaloppeerde hij zich even aan het einde met enig onnodig muzikaal spierballenvertoon, na alle eerdere subtiliteiten. Maar dat leek hij onmiddellijk goed te willen maken in Bachs Vijfde Triosonate met een dartele en kristalheldere uitvoering. Van den Houten voegde, lekker eigenwijs, hier en daar wat versieringen toe; dat moet je maar durven. Vooral het middendeel van de Sonate maakte indruk: bijna bedeesd gespeeld op de fluiten van het orgel.
Op het hoofdorgel klonk een Andante van Mendelssohn. De uitvoering van Sander van den Houten was zangerig en bezadigd, als een Lied ohne Worte en met een mooie, fluwelen klank. Het was de opmaat voor het pièce de résistance van dit concert, de “Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen” van Liszt. Liszts muziek is vaak een emotionele achtbaan en dat geldt voor dit werk in versterkte mate; hij trachtte in dit werk de ontijdige dood van zijn dochter Blandine te verwerken. Het werk is dan ook een klinkende staalkaart van alle emoties die de dood tot gevolg kan hebben: verdriet, opstandigheid, woede, rouw en berusting. Voorwaar een opgave voor een jonge organist, maar Sander van den Houten was op zijn taak berekend. Zijn spel was van hoog niveau en de registratiekeuze was voortreffelijk. Met name de schakeringen in het pianissimo leverden enkele ademloze momenten op. Dat concertdiploma van Sander van den Houten zal er wel komen!
Orgelconcert door Sander van den Houten. Bovenkerk Kampen, 21 juli 2011.
Bron: De Stentor